Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 kwietnia 2016 r.
|
| Sygn. akt K 4/15 |
Uzasadnienie:
I
1. W piśmie z 14 stycznia 2015 r., Rzecznik Praw Obywatelskich (dalej: RPO) zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o orzeczenie,
że art. 19 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2006 r. o informowaniu pracowników i przeprowadzaniu z nimi konsultacji (Dz.U.79.550,
ze zm.; dalej: uip) jest niezgodny z art. 42 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.
W ocenie RPO, zakwestionowany przepis narusza zasadę nullum crimen sine lege scripta oraz nullum cirmen sine lege certa, gdyż nie określa w sposób precyzyjny znamion czynu zabronionego. Ustawodawca „nie tylko nie wskazał konkretnie, jakiego
typu informacje należy rozumieć pod pojęciem «danych», ale nawet nie zawarł wskazówek umożliwiających w jakikolwiek sposób
zrekonstruowanie zakazane[go]” postępowania. Zdaniem RPO, żaden z przepisów ustawy o informowaniu pracowników nie wyjaśnia
pojęcia „tajemnica przedsiębiorstwa” (art. 16 ust. 1 uip), które jest istotne dla wykładni art. 19 ust. 2 uip. Adresat normy
nie tylko nie ma możliwości zrekonstruowania zabronionego czynu ale, też nie może dokładnie rozeznać „jakie mogą być prawnokarne
konsekwencje jego postępowania”. Ustawodawca nałożył obowiązek doprecyzowania znamion czynu zabronionego na pracodawcę, podmiot
prawa prywatnego, który z uwagi na jednoznaczne brzmienie art. 31 ust. 3 Konstytucji „nie może ipso facto decydować o granicach ingerencji państwa w wolności i prawa jednostki”.
2. W piśmie z 9 lipca 2015 r., w imieniu Sejmu, Marszałek Sejmu wniósł o stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny, że art.
19 ust. 2 uip jest zgodny z art. 42 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.
Zdaniem Marszałka Sejmu, „[r]ozumowanie zawarte we wniosku opiera się w zasadzie na jednym kluczowym argumencie, a mianowicie
na twierdzeniu, że terminy (wyrażenia, zwroty) różnobrzmiące na gruncie tego samego aktu prawnego należy odczytywać odmiennie.
Jest to jedna z reguł interpretacyjnych językowo-logicznej wykładni prawa (…). W badanej sprawie ma ona przesądzać o niedopuszczalności
zinterpretowania