Uzasadnienie
| ORZECZENIE |
z dnia 11 października 1989 r.
|
| Sygn. akt K 4/89 |
Uzasadnienie
I
W piśmie procesowym złożonym w sprawie Kw. 1/89 Prokurator Generalny PRL na podstawie art. 19 uchwały Sejmu PRL z dnia 31
lipca 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 39, poz. 184) wniósł o
rozszerzenie przedmiotu orzekania przez zbadanie przez Trybunał Konstytucyjny czy przepisy art. 14 ust. 2 i art. 16 ust. 3
ustawy z dnia 28 kwietnia 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 23, poz. 99, z 1985 r. Nr
20, poz. 85) są zgodne z art. 5 pkt 5, art. 19 ust. 2 i 3, art. 67 ust. 2 oraz art. 70 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 12 kwietnia 1989 r. wydanym w sprawie Kw. 1/89 powyższy wniosek postanowił rozpoznać
w odrębnym postępowaniu z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu tego postanowienia (k. 12-13 niniejszej sprawy).
W uzasadnieniu wniosku Prokurator Generalny PRL zawarł następującą argumentację.
Ustawodawca w powołanych przepisach ustawy z dnia 28 kwietnia 1983 r., przyznając w istocie dodatek z tytułu stażu pracy wykonywanej
w Polsce Ludowej, wprowadził podmiotowe zróżnicowanie praw obywateli w zależności od tego, kiedy podjęto zatrudnienie. Zróżnicowanie
to dotyczy praw obywateli o długoletnim stażu pracy i stawia w niekorzystnej a nawet krzywdzącej sytuacji prawnej tych obywateli
PRL, którzy faktycznie legitymują się na obszarze Państwa Polskiego długoletnim stażem pracy. Rozwiązanie przyjęte w powołanych
przepisach godzi zwłaszcza w weteranów pracy, którzy realizując w ramach swojej aktywności zawodowej także zadania w PRL spełniali
je w najcięższym okresie odbudowy i rozbudowy kraju.
Z powyższych przyczyn wymienione unormowania naruszają konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 5 pkt
5 Konstytucji. Dla wspomnianych zróżnicowań nie stwarza podstaw również treść art. 19 ust. 2 i 3 Konstytucji. Omawiane unormowanie