Wyrok TK z dnia 24 marca 1998, sygn. K 40/97

1. 18 października 1997 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął wniosek Rady Gminy Warszawa - Bielany dotyczący niezgodności z konstytucją dwóch przepisów ustawy z 25 marca 1994 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (zwanej dalej ustawą warszawską). Następnie, pismem z 16 grudnia 1997 r., dokonano uzupełnienia wniosku wskazując przepisy nowej konstytucji, które mają stanowić punkt odniesienia dla orzeczenia Trybunału.

Zdaniem wnioskodawcy właściwym wzorcem konstytucyjnym po wejściu w życie Konstytucji RP uchwalonej 2 kwietnia 1997 r. dla oceny zgodności art. 13 ust. 1 pkt 3 oraz art. 9 ust. 3 w związku z art. 20 i art. 21 ustawy warszawskiej są odpowiednio przepisy tej konstytucji - art. 167 ust. 2 i 3, art. 2 oraz art. 32.

Zarządzeniem z 10 grudnia 1997 r. (T. 34/97) Trybunał Konstytucyjny nadał wnioskowi bieg (art. 36 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym).

W uzasadnieniu wniosku Rada Gminy wskazała, iż ustawa z 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (dalej: ustawa samorządowa) statuuje samodzielność finansową gminy. Istotą zaś tej samodzielności jest wyłączne prawo Rady Gminy Bielany do uchwalania budżetu, to jest kształtowania rocznego planu jej dochodów i wydatków. W tak rozumianą samodzielność finansową - zdaniem wnioskodawcy - godzi natomiast ustawa warszawska.

I tak ustawa ta wprowadziła instytucję składek gmin warszawskich (art. 12 ust. 2 pkt 1, i w art. 13 ust. 1 pkt 3 upoważniła do stanowienia o obowiązkowych wydatkach (składka) gminy, organ będący w stosunku do niej odrębnym podmiotem publicznoprawnym, czyli Radę m.st. Warszawy. Jednocześnie ustawodawca w upoważnieniu tym nie sprecyzował podstawy ustalania i obliczania, a także sposobu poboru i egzekwowania tej obligatoryjnej składki na rzecz związku komunalnego - m. st. Warszawy, w skład którego, z mocy