Wyrok TK z dnia 30 września 2002, sygn. K 41/01

1. Rzecznik Praw Obywatelskich, (RPO, wnioskodawca) wniósł (13 listopada 2001 r.) o stwierdzenie niezgodności art. 28a ust. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889 ze zm.), w zakresie, w jakim pomija sportowców niepełnosprawnych, zdobywców medali na igrzyskach paraolimpijskich, z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP oraz z art. 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, zwanej dalej “Konwencją”.

Na mocy art. 28a ustawy reprezentantom Polski na letnich lub zimowych igrzyskach olimpijskich, którzy zdobyli co najmniej jeden medal olimpijski, ukończyli 35 rok życia i nie uprawiają sportu wyczynowo, posiadają obywatelstwo polskie i mają stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – przysługuje świadczenie z budżetu państwa.

Pominięcie w tym przepisie medalistów igrzysk paraolimpijskich, zdaniem wnioskodawcy, jest przejawem dyskryminacji sportowców niepełnosprawnych.

Rzecznik podkreślił, że lata dziewięćdziesiąte minionego wieku charakteryzowały się szczególną aktywnością legislacyjną na rzecz osób niepełnosprawnych, co podyktowane było potrzebą stworzenia mechanizmów wyrównywania szans osób niepełnosprawnych.

Działanie w tym kierunku jest, zdaniem wnioskodawcy, obowiązkiem demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej. Taki cel miała uchwalona 1 sierpnia 1997 r. przez Sejm RP Karta Praw Osób Niepełnosprawnych, określająca w katalogu praw osób niepełnosprawnych m.in. również prawo do pełnego uczestnictwa w życiu sportowym, odpowiednio do ich zainteresowań i potrzeb – § 1 pkt 10.

Zdaniem wnioskodawcy prawo do pełnego uczestnictwa w życiu sportowym osób niepełnosprawnych znajduje odzwierciedlenie w licznych przepisach ustawy, mających na celu wyrównanie szans osób niepełnosprawnych, i tak:

– art. 10 ust. 3 stanowiący, że ograniczenie, zgodnie z którym w danej dyscyplinie sportu