Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 września 2016 r.
|
| Sygn. akt K 43/16 |
Uzasadnienie
I
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego (dalej: Prezes SN) we wniosku z 5 sierpnia 2016 r. wystąpił do Trybunału o zbadanie zgodności:
1) art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. g, art. 38 ust. 3 i 5, art. 68 ust. 5-7, art. 83, art. 84 ustawy z dnia 22 lipca 2016 r. o Trybunale
Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1157, dalej: ustawa o TK):
– z art. 10 ust. 2 i art. 173 Konstytucji w związku z preambułą Konstytucji, art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji przez to,
że tworząc instytucję publiczną w kształcie uniemożliwiającym jej rzetelne i sprawne działanie, naruszają zasady państwa prawnego
w zakresie kontroli konstytucyjności sprawowanej przez Trybunał Konstytucyjny oraz zasadę racjonalności ustawodawcy,
– z art. 195 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim naruszają niezawisłość sędziów Trybunału Konstytucyjnego,
2) art. 61 ust. 6 w związku z art. 30 ust. 5 ustawy o TK z art. 2, art. 10 ust. 2 i art. 173 Konstytucji,
3) art. 80 ust. 4, art. 89 ustawy o TK z art. 190 ust. 1 i 2 w związku z art. 2, art. 10 ust. 2 i art. 173 Konstytucji,
4) art. 38 ust. 3, art. 89 i art. 90 ustawy o TK z art. 7 w związku z art. 190 ust. 1 Konstytucji przez to, że wprowadzają
do tej ustawy rozwiązania uznane za niezgodne z Konstytucją w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego.
Prezes SN w uzasadnieniu swojego wystąpienia zauważył, że przepisy ustawy o TK zawierają rozwiązania nieracjonalne ze względu
na standardy określone we wskazanych we wniosku przepisach Konstytucji. Stwierdził, że działania ustawodawcy, podejmowane
formalnie w celu usprawnienia pracy Trybunału, wprowadzają rozwiązania prawne mogące w istocie znacznie osłabić sprawność
tej instytucji, a tym samym ograniczyć znaczenie Konstytucji jako najwyższego prawa Rzeczypospolitej. Opierając się