Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 listopada 2006 r.
|
| Sygn. akt K 44/05 |
Uzasadnienie:
I
1. Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności art. 3 ust. 1
ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr
9, poz. 85 ze zm.; dalej: ustawa z 1993 r.) oraz art. 3 ust. 2a tej ustawy, w części zawierającej zwrot: „datę postanowienia
sądu o ogłoszeniu upadłości, dzień uprawomocnienia się orzeczenia sądowego wydanego w okolicznościach określonych w ust. 1
pkt 2-4”, z zasadą ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji oraz z art.
64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Zakwestionowany art. 3 ust. 1 ustawy z 1993 r. określa w jakich okolicznościach zachodzi niewypłacalność pracodawcy. Art.
3 ust. 2a ustawy z 1993 r. wskazuje dzień wystąpienia niewypłacalności. Regulacje te, zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy z 1993
r., stanowią punkt odniesienia przy ustalaniu okresu, za który mogą być wypłacone świadczenia z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych (dalej: Fundusz).
Zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich, konstrukcja zaspokajania roszczeń pracowniczych, wynikająca z art. 6 ust. 4 w związku
z art. 3 ust. 1 i 2a ustawy z 1993 r., uzależnia ich byt od szybkości postępowania prowadzonego przed sądem upadłościowym.
W ocenie Rzecznika Praw Obywatelskich, ustawodawca, przyznając obywatelom określone uprawnienia, nie może ich realizacji uzależniać
od okoliczności, które są w realiach danej sprawy niemożliwe do spełnienia, bądź, których spełnienie jest nadmiernie utrudnione.
Takie regulacje pozostają w sprzeczności z zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającą z wyrażonej
w art. 2 Konstytucji zasady demokratycznego państwa prawnego. Zdaniem wnioskodawcy, ustawodawca, tworząc po stronie pracowników
publiczne prawo majątkowe w postaci świadczeń z Funduszu, musi także zapewnić