Wyrok TK z dnia 25 września 2014, sygn. K 49/12

1. Rzecznik Praw Obywatelskich (dalej: RPO) wystąpił 20 listopada 2012 r. z wnioskiem o zbadanie zgodności art. 14o § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.; dalej: o.p.) z zasadą zaufania obywateli do państwa i prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji.

W uzasadnieniu RPO przypomniał, że o.p. – w celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego – przewiduje wydawanie przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych ogólnych i indywidualnych interpretacji tych przepisów. Kwestionowany w niniejszej sprawie art. 14o § 1 o.p. wprowadza tzw. milczącą interpretację indywidualną. Taka interpretacja jest wydawana w indywidualnej sprawie na pisemny wniosek zainteresowanego, w którym ma obowiązek wyczerpująco przedstawić zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe oraz wskazać własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja zaś wyraża ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (w razie negatywnej oceny interpretacja indywidualna wskazuje prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym). Zgodnie z kwestionowanym przepisem, w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d o.p. (a zatem nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku) uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.

RPO odwołał się następnie do uchwały pełnego składu Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II FPS 7/09 (ONSAiWSA nr 3/2010, poz. 38), w której NSA utożsamił wydanie interpretacji indywidualnej ze sporządzeniem jej przez organ na piśmie, opatrzeniem datą i podpisem upoważnionej osoby, a nie z zakomunikowaniem jej adresatowi. Zdaniem RPO, dokonana przez sąd wykładnia powoduje, że wnioskodawca