Orzeczenie TK z dnia 06 marca 1990, sygn. K 5/89

Zarząd Krajowy Związku Zawodowego Pracowników Rzemiosła wniósł w dniu 2 czerwca 1989 r. (a więc przed zmianą Konstytucji z dnia 29 grudnia 1989 r., zmieniającą brzmienie tytułu Konstytucji na RP) o stwierdzenie niezgodności przepisu art. 53 pkt 11 ustawy z 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 41, poz. 324) z przepisem art. 67 ust. 2 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, twierdząc iż przepis ten pozostaje w niezgodności z wymienionym przepisem Konstytucji przez to, że uchylając przepis art. 29 ustawy z 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła (Dz.U. z 1983 r. Nr 7, poz. 40; zm. z 1984 r. Nr 5, poz. 24, z 1985 r. Nr 3, poz. 12, z 1986 r. Nr 17, poz. 89 i 1987 r. Nr 33, poz. 181) faktycznie pozbawił pracowników zakładów rzemieślniczych prawa do świadczeń socjalnych. W uzasadnieniu wniosku podniesiono następujące argumenty.

Sejm, jak twierdził wnioskodawca, w powołanej ustawie o działalności gospodarczej z jednej strony zagwarantował równe prawa wszystkim podmiotom gospodarczym, z drugiej zaś pozbawił systematycznie wzrastającą liczebnie grupę pracowników sektora nieuspołecznionego świadczeń socjalnych, przecząc tym samym równości praw i obowiązków, które nie powinny zależeć od tzw. przynależności sektorowej.

Zdaniem wnioskodawcy paradoksem jest, że ze świadczeń zakładowych funduszy socjalnego i mieszkaniowego mogą korzystać pracownicy organizacji rzemiosła (np. spółdzielni rzemieślniczych), albowiem do nich ma zastosowanie powołana ustawa z 24 października 1986 r. o zakładowych funduszach socjalnym i mieszkaniowym w jednostkach gospodarki uspołecznionej (Dz.U. Nr 39, poz. 192), a nie może z tych świadczeń korzystać grupa składająca się z pracowników zakładów rzemieślniczych i uczniów, dzięki którym organizacje te mogą w ogóle istnieć. W ocenie wnioskodawcy, zawartej również w piśmie procesowym z dnia 22 września 1989 r., zasady konstytucyjne wynikające z art. 5 pkt 5 i