Uzasadnienie
| ORZECZENIE |
z dnia 24 stycznia 1995 r.
|
| Sygn. akt K 5/94 |
Uzasadnienie
I
1. Zdaniem Wnioskodawcy, przepisy art. 82 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym jako ograniczające samodzielność
finansową gminy są niezgodne z art. 70 ust. 2 i 3 Ustawy Konstytucyjnej z 17 października 1992 r. (zwanej dalej Małą Konstytucją),
które przyznają gminie osobowość prawną oraz deklarują, że prawa własności i inne prawa majątkowe gminy stanowią mienie komunalne.
Atrybutami osobowości prawnej przyznanej gminie są między innymi samodzielność finansowa oraz swobodne bez ingerencji z zewnątrz
podejmowanie decyzji we wszystkich sprawach należących do zakresu działania gminy.
Naruszenia tych zasad dopuszczono się w ustawie o samorządzie terytorialnym, która w art. 82 ust. 1 nakłada na gminę obowiązek
ponoszenia kosztów działalności sejmiku samorządowego poprzez opłacanie składek w wysokości proporcjonalnej do liczby mieszkańców.
Ustalanie wysokości składek przez sejmik samorządowy pozbawia gminę jakiegokolwiek wpływu na ich wysokość.Zróżnicowanie wysokości
składki w zależności od liczby mieszkańców stanowi ponadto zaprzeczenie zasady równej reprezentacji, wynikającej z treści
art. 76 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym. Tryb ustalania wysokości składek określony w art. 83 ust. 1 cytowanej ustawy
nie przewiduje wyrażenia w tej kwestii stanowiska przez zainteresowaną gminę.
Sejmik samorządowy jest wprawdzie w świetle art. 76 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym instytucją obligatoryjną powołaną
do reprezentowania gmin i stanowiącą forum ich współpracy, ale i w tym charakterze nie może godzić w samodzielność finansową
gminy i ograniczać jej możliwości decydowania o sposobie wydatkowania części dochodów.
Uchwalając wysokość składek sejmik samorządowy – nie posiadający osobowości prawnej i będący jedynie reprezentantem interesów
gminy – narzuca gminie sposób wydatkowania części środków budżetowych. Ustalanie wysokości kosztów reprezentacji jednostronnie
przez reprezentanta wbrew woli gminy jest sprzeczne z gwarantowaną konstytucyjnie zasadą jej samodzielności.
W konkluzji Wnioskodawca stwierdza, że rozwiązania prawne zawarte w art. 82 ust. 1 i