Wyrok TK z dnia 22 czerwca 1999, sygn. K 5/99

1. Federacja Związków Zawodowych Pracowników Polskich Kolei Państwowych pismem z 4 stycznia 1999 r. przedstawiła wniosek o uznanie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118) za niezgodną z art. 2 Konstytucji RP oraz sprzeczną z zasadami sprawiedliwości społecznej. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca zwrócił uwagę, że zaskarżona ustawa preferuje osoby o wysokich dochodach, pogarsza relacje między wysokością świadczeń emerytalno-rentowych a wysokością przeciętnego wynagrodzenia i dotyka w swych skutkach znaczną część społeczeństwa, zwłaszcza osoby o najniższych dochodach. W ocenie wnioskodawcy ustawa narusza ponadto prawa nabyte pracowników Przedsiębiorstwa Polskie Koleje Państwowe, którzy od początków Drugiej Rzeczypospolitej korzystali z odrębnego systemu emerytalno-rentowego, dającego prawo do przechodzenia na emeryturę mężczyznom w wieku 60 lat, a kobietom w wieku 55 lat.

Zarządzeniem z 18 stycznia 1999 r. wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W piśmie z 25 stycznia 1999 r. Federacja Związków Zawodowych Pracowników Polskich Kolei Państwowych wniosła o stwierdzenie, że art. 1 ust. 2 oraz art. 195 pkt 7 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych są niezgodne z art. 2 konstytucji, przez to, że naruszają zasadę ochrony praw nabytych oraz zasady sprawiedliwości społecznej. Wnioskodawca wniósł także o stwierdzenie niezgodności art. 50 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z zasadą ochrony praw nabytych.

Zarządzeniem z 2 lutego 1999 r., po wstępnym rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym nadano bieg wnioskowi.

2. Prokurator Generalny w piśmie z 23 marca 1999 r. wyraził pogląd, że zaskarżone przepisy nie są niezgodne z art. 2 Konstytucji RP. Zdaniem Prokuratora Generalnego konstytucja pozostawia ustawodawcy stosunkowa dużą swobodę w kształtowaniu systemu zabezpieczenia społecznego. Dopuszczalna jest modyfikacja