Wyrok TK z dnia 29 października 2003, sygn. K 53/02

1. Prezydent Rzeczypospolitej, na podstawie art. 122 ust. 3 Konstytucji, wniósł o zbadanie zgodności z Konstytucją ustawy z 23 listopada 2002 r. o zmianie ustawy o portach i przystaniach morskich (dalej: ustawa zakwestionowana). Ustawie tej zarzucił, że art. l pkt 3 i art. l pkt 5 w części dotyczącej regulacji zawartej w art. l pkt 3 w związku z art. 6 są niezgodne z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 217 Konstytucji.

Zakwestionowana przez Prezydenta ustawa jest wynikiem prac legislacyjnych nad rządowym projektem ustawy, który wpłynął do Sejmu 23 lipca 2002 r. (druk nr 768). Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy – co podkreślił w swoim wniosku wnioskodawca – zasadniczym celem nowelizacji było wprowadzenie zmian w zakresie korzystania z infrastruktury portowej. Ustawodawca, w przypadku gdy nie został jeszcze powołany podmiot zarządzający portem lub przystanią morską, rozdzielił powierzone do wykonywania przez ten podmiot zadania pomiędzy dyrektora urzędu morskiego i gminę (art. l pkt 5 zakwestionowanej ustawy nadający nowe brzmienie art. 25 ustawy z 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich; dalej: ustawa o portach i przystaniach morskich). Z powyższą zmianą pozostaje w ścisłym związku nowelizacja art. 11 ustawy o portach i przystaniach morskich dokonana na mocy art. l pkt 3 zakwestionowanej ustawy. Zgodnie z dotychczasowym brzmieniem art. 11 tej ustawy podmioty zarządzające portami i przystaniami morskimi opłacają podatek od nieruchomości w wysokości 40% stawki ustalonej przez właściwe organy. Zmiana ustawy dotycząca art. 11 polega na dodaniu do dotychczasowej treści tego przepisu nowego ust. 2, zgodnie z którym obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości spoczywa – w przypadku nie powołania