Wyrok TK z dnia 24 marca 2009, sygn. K 53/07

1. Pismem z 9 listopada 2007 r. grupa posłów na Sejm VI kadencji (dalej: grupa posłów, wnioskodawca) wniosła o stwierdzenie niezgodności art. 15 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o finansowym wsparciu rodzin w nabywaniu własnego mieszkania (Dz. U. Nr 183, poz. 1354, ze zm.; dalej: ustawa o finansowym wsparciu rodzin lub ustawa) z art. 118 ust. 1 i art. 119 ust. 1 i 2 Konstytucji, z uwagi na naruszenie podstawowych zasad procedury ustawodawczej w toku jego uchwalania.

W uzasadnieniu wniosku grupa posłów wskazała, że art. 15 ustawy o finansowym wsparciu rodzin, nowelizujący ustawę z dnia 14 grudnia 1995 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 1996 r. Nr 1, poz. 2, ze zm.; dalej: ustawa o spółdzielczych kasach), zniósł ograniczenie długości okresu, na jaki mogą być udzielane kredyty i pożyczki ze spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych (art. 15 pkt 1 ustawy), wprowadził regulacje, dotyczące podstawy wpisu do księgi wieczystej hipotek zabezpieczających kredyty i pożyczki udzielane przez spółdzielcze kasy (art. 15 pkt 2 ustawy) oraz wprowadził zasadę odpowiedniego stosowania art. 36 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) do hipotek zabezpieczających kredyty i pożyczki udzielane przez kasy (art. 15 pkt 3 ustawy).

W pierwszej kolejności wnioskodawcy przedstawili przebieg procesu legislacyjnego ustawy o finansowym wsparciu rodzin.

Rządowy projekt ustawy o finansowym wsparciu rodzin został wniesiony do Marszałka Sejmu 6 marca 2006 r. (druk sejmowy nr 393/VI kadencja). Jako cel projektowanej ustawy wskazano zapewnienie przez państwo finansowej pomocy (przez dopłaty do oprocentowania kredytów, a także zwolnienie podatkowe) dla rodzin w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. Projekt nie zakładał nowelizacji ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych w zakresie