Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 12 marca 2007 r.
|
| Sygn. akt K 54/05 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. Pismem z 10 grudnia 2004 r. Rada Miejska w Łodzi wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, że art. 87 ust.
3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.; dalej: ustawa
z 27 marca 2003 r.) jest niezgodny z:
1) art. 2 i art. 7 Konstytucji,
2) art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji,
3) art. 21 i art. 64 Konstytucji,
4) art. 16 i art. 165 w związku z art. 163 Konstytucji,
5) art. 167 Konstytucji,
6) preambułą Konstytucji w zakresie, w jakim preambuła odnosi się do zasady współdziałania władz, zasady pomocniczości oraz
do wymogu skuteczności i rzetelności działania instytucji publicznych,
7) art. 3 ust. 1 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego.
Wnioskodawca zwrócił uwagę, że zgodnie z zaskarżonym przepisem obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany
zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak
nie dłużej niż do 31 grudnia 2003 r. Na mocy tego przepisu z dniem 1 stycznia 2004 r. utracił moc miejscowy plan zagospodarowania
przestrzennego miasta Łodzi z 1993 r. W ocenie wnioskodawcy znaczenie zaskarżonego przepisu nie jest jasne. W szczególności
pojawia się wątpliwość, czy uchylenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje jedynie na przyszłość, czy
także z mocą wsteczną i czy wraz z utratą mocy obowiązującej planu nastąpiło uchylenie skutków planów wywołanych przez te
akty uprzednio, tj. w okresie ich obowiązywania w stosunku do różnych podmiotów i obszarów.
W ocenie wnioskodawcy samodzielność gminy, zagwarantowana przepisami art. 163 i art. 165 Konstytucji, oznacza zakaz naruszania
konstytucyjnych praw podmiotowych przysługujących gminom na podstawie ustawy, chyba że naruszenie