Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 października 2001 r.
|
| Sygn. akt K 6/00 |
Uzasadnienie:
I
1.A. 3 marca 2000 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął podpisany przez 33 senatorów wniosek o orzeczenie zgodności przepisów
art. 25 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity z 1997 r. Dz.U. Nr
25, poz. 128 ze zm.; dalej: ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu) z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Wnioskodawca wskazał, że art. 25 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uzależnia okres, w jakim prawo do pobierania
zasiłku przysługuje obywatelowi, od wysokości stopy bezrobocia na danym obszarze działania rejonowego urzędu pracy (art. 25
ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu skierowania wniosku do Trybunału
Konstytucyjnego mówi o “powiatowym urzędzie pracy”), a więc od miejsca zameldowania obywatela. Zdaniem wnioskodawcy kwestionowany
przepis dyskryminuje obywateli w ich konstytucyjnych uprawnieniach, różnicując ich ze względu na wysokość stopy bezrobocia
w miejscu zameldowania. Każdy obywatel, któremu na podstawie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przysługuje
prawo do pobierania zasiłku, powinien otrzymywać ten zasiłek w jednakowo długim okresie.
B. 17 marca 2000 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynęło pismo jednego z senatorów, Janusza L., zawierające informację, że reprezentantem
grupy senatorów jest podpisany pod tym pismem senator.
7 kwietnia 2000 r. przewodniczący składu orzekającego pisemnie poinformował senatora Janusza L., że stosownie do art. 29 ust.
2 i 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643) oraz art. 89 § 1 kpc w związku
z art. 20 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym podstawę umocowania do występowania w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym
w charakterze przedstawiciela grupy senatorów stanowi wyrażona w formie pisemnej wola tych senatorów. Wniosek skierowany do
Trybunału Konstytucyjnego w niniejszej sprawie nie upoważniał senatora Janusza L. (ani nikogo innego) do występowania