Wyrok TK z dnia 05 grudnia 2018, sygn. K 6/17

1. Rzecznik Praw Obywatelskich (dalej: Rzecznik, wnioskodawca), 24 maja 2017 r. skierował do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o stwierdzenie niezgodności art. 130a ust. 5c i 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.; dalej: u.p.r.d.) w zakresie, w jakim przewiduje przechowywanie na parkingu strzeżonym pojazdu usuniętego z drogi do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie oraz uzależnia wydanie pojazdu umieszczonego na parkingu od okazania dowodu uiszczenia wspomnianej opłaty, z art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Zgodnie z art. 130a ust. 5c u.p.r.d. pojazd usunięty z drogi umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 5c (art. 130a ust. 7 u.p.r.d.).

1.1. Zdaniem wnioskodawcy, przechowywanie usuniętego z drogi pojazdu na parkingu strzeżonym, dopóki jego właściciel nie uiści należności publicznoprawnych, o których mowa w art. 130a ust. 5c u.p.r.d., nie jest konieczne dla bezpośredniego zapewnienia bezpieczeństwa lub porządku w ruchu drogowym. Wystarczającą gwarancją zachowania tych wartości są, co do zasady, unormowania nakazujące usunąć pojazd samochodowy w wypadkach wymienionych w art. 130a ust. 1 u.p.r.d. Natomiast przepis będący przedmiotem zaskarżenia ma na celu mobilizowanie kierowców do niezwłocznego uiszczenia należności publicznoprawnych, jakimi są opłaty za usunięcie pojazdu z drogi i przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym. Służy on zatem zapewnieniu faktycznych wpływów z tytułu opłat publicznych do budżetów powiatów.

1.2. W ocenie wnioskodawcy, art. 130a ust. 5c i 7 u.p.r.d. we wskazanym zakresie nie odpowiada konstytucyjnym standardom ochrony prawa własności.

Rzecznik, odwołując się do orzecznictwa Trybunału, podniósł, że podstawowy wzorzec oceny