Wyrok TK z dnia 21 września 1999, sygn. K 6/98

1. Wnioskiem z 17 lutego 1998 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741 ze zm.) z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Przepis ten, zdaniem wnioskodawcy, w nieuzasadniony sposób różnicuje sytuację prawną poszczególnych kategorii najemców lokali mieszkalnych stanowiących własność Skarbu Państwa i gminy. Kwestia dotyczy prawa pierwszeństwa w nabywaniu lokali mieszkalnych. Poprzednio obowiązująca regulacja prawna zagadnienie to normowała m.in. w art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (tekst jednolity z 1991 r. Dz.U. Nr 30, poz. 127 ze zm.), zgodnie z treścią którego sprzedaż lokalu zajmowanego przez najemcę lub dzierżawcę mogła nastąpić tylko na rzecz tego najemcy lub dzierżawcy albo wskazanej przez niego osoby bliskiej stale z nim zamieszkującej. Obowiązująca od 1 stycznia 1998 r. ustawa o gospodarce nieruchomościami zmieniła krąg osób, którym przysługuje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub gminy. Jeśli chodzi o kategorię najemców lokali mieszkalnych, to mocą art. 34 ust. 1 pkt 3 zaskarżonej ustawy została ona zawężona tylko do tych najemców, którzy weszli w stosunek najmu przed 12 listopada 1994 r. na podstawie decyzji administracyjnej. Wprawdzie art. 34 ust. 6 ustawy upoważnia wojewodę - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a radę gminy - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy, do przyznania pierwszeństwa w nabywaniu lokali ich najemcom i dzierżawcom, ale jak podkreśla wnioskodawca, jest to upoważnienie jedynie o charakterze fakultatywnym.

Zatem, jak wywodzi dalej wnioskodawca, nowy