Wyrok TK z dnia 08 maja 2013, sygn. K 7/13

1. Prezydent Konfederacji Lewiatan z siedzibą w Warszawie (dalej: wnioskodawca, PKL) wniósł o stwierdzenie, że: art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 2-2b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.) w zakresie, w jakim przewidują opodatkowanie wszelkich świadczeń: 1) które pracownik może potencjalnie otrzymać w związku z pozostawaniem w stosunku pracy, 2) które są ściśle związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez pracodawcę, 3) których wartości nie da się wyliczyć w zgodzie z metodologią wskazaną w wymienionej ustawie, są niezgodne z art. 2 i art. 217 Konstytucji.

Wnioskodawca zwrócił uwagę, że w wypadku ogółu świadczeń pracowniczych pracodawca, będąc jednocześnie płatnikiem podatku, jest zobowiązany do obliczenia i przekazania go we właściwym terminie organowi podatkowemu (art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.; dalej: Ordynacja). Problem stanowi jednak wyliczenie zobowiązań podatkowych z tytułu tzw. pozapłacowych świadczeń pracowniczych. Ich rozliczenie ma zasadnicze znaczenie dla kwoty wynagrodzenia netto, czyli tej, którą pracownik dostaje do swojej dyspozycji. W ich wypadku znacznie utrudnione jest ustalenie przedmiotu oraz podstawy opodatkowania, a co za tym idzie prawidłowej wysokości opodatkowania. Pracodawca, będący jednocześnie płatnikiem, ponosi odpowiedzialność finansową za prawidłowe obliczenie, pobranie i wpłacenie podatku (art. 30 § 1 Ordynacji), co wiąże się nie tylko z czynnościami technicznymi, ale też z interpretowaniem u.p.d.o.f. i każdorazowym ustaleniem, czy określone zdarzenia powodują powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Wnioskodawca wskazał, że praktyka organów podatkowych oraz orzecznictwo sądów administracyjnych doprowadziły do sytuacji, w której możliwe jest uzyskanie przeciwstawnych interpretacji i