Orzeczenie TK z dnia 08 listopada 1989, sygn. K 7/89

1. Polski Związek Ogrodniczy w piśmie z dnia 19 maja 1989 r. wniósł o stwierdzenie, że:

a) art. 10 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 lutego 1989 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz. U. Nr 10, poz. 53) w części zmieniającej art. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 268) oraz

b) ust. 1 pkt 3 obwieszczenia Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 października 1988 r. w sprawie wysokości składki na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego Rolników Indywidualnych w 1989 r. (M. P. Nr 30, poz. 277) są niezgodne z art. 15 pkt 1 i 3 Konstytucji PRL.

W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że wymienionymi wyżej przepisami ustawodawca zmienił z mocą wsteczną przepisy zawierające definicje ustawowe gospodarstwa rolnego i działu specjalnego, skonstruowane dla potrzeb ubezpieczenia społecznego. Zmiana ta spowodowała - w ocenie wnioskodawcy - zmianę treści normatywnej szeregu przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, w których występują pojęcia gospodarstwa rolnego lub działu specjalnego. Tę zmianę wnioskodawca uznał za niekorzystną z punktu widzenia interesów gospodarstw rolnych (w tym też ogrodniczych) i sprzeczną z przepisami art. 15 pkt 1 i 3 Konstytucji PRL. Przepisy te nakładają na organy państwowe m. in. obowiązek stwarzania rolnictwu sprzyjających warunków, zapewniających stały wzrost produkcji rolnej, podniesienie dobrobytu rolników, gwarancje trwałości indywidualnych gospodarstw rolnych.

W konsekwencji powyższej zmiany, rolnicze (w tym też ogrodnicze) jednostki produkcyjne o powierzchni powyżej 1,0 ha zostały objęte obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego Rolników w części obliczonej od dochodu szacunkowego z