Orzeczenie TK z dnia 06 kwietnia 1993, sygn. K 7/92

Rzecznik Praw Obywatelskich złożył wniosek do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 22 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz. U. Nr 106, poz. 457 ze zm.) z art. 1, art. 67 ust. 1 i 2 oraz art. 70 ust. 2 pkt 1 pozostawionych w mocy przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wnioskodawca w uzasadnieniu wyraził pogląd, że art. 22 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 24 ust. 1 cytowanej ustawy pozbawiający prawa do zasiłku osoby, które są bezrobotnymi w rozumieniu ustawy, ale pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonkiem osiągającym dochody przekraczające dwukrotnie przeciętne wynagrodzenie - co automatycznie uniemożliwia tym osobom wliczanie powyższych okresów do okresów czasu pracy wymaganych do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz do okresów zatrudnienia w rozumieniu przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin - narusza konstytucyjne zasady: sprawiedliwości społecznej (art. 1 Konstytucji), równości obywateli (art. 67 ust. 2) i art. 70 ust. 2 pkt 1 Konstytucji.

Zdaniem wnioskodawcy zwarte w art. 22 ust. 1 pkt 12 i art. 24 ust. 1 ustawy normy naruszają także art. 7 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka uchwalonej w dniu 10 grudnia 1948 r., który mówi, że: “wszyscy są równi wobec prawa i mają prawo, bez jakiejkolwiek różnicy do jednakowej ochrony prawnej”.

W uzasadnieniu wskazano, że bezrobotnym jest osoba zdolna do pracy i gotowa do jej podjęcia w ramach stosunku pracy w pełnym wymiarze czasu pracy, pozostająca bez pracy i nie ucząca się w szkole, z wyjątkiem szkół wieczorowych i zaocznych, o ile podjęła naukę w szkole wieczorowej lub zaocznej w okresie zatrudnienia, zarejestrowana w urzędzie pracy, jeżeli ponadto spełnia dalsze warunki wymienione w art.