Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 13 września 2011 r.
|
| Sygn. akt K 8/09 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. W piśmie z 23 marca 2009 r. grupa posłów (dalej: wnioskodawca) wystąpiła z wnioskiem o zbadanie zgodności:
– art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. o objęciu poręczeniami Skarbu Państwa spłaty niektórych kredytów mieszkaniowych
(Dz. U. Nr 122, poz. 1310, ze zm.; dalej: ustawa o objęciu poręczeniami) w zakresie, w jakim ma zastosowanie do art. 11 ust.
1 ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych, udzielaniu premii gwarancyjnych
oraz refundacji bankom wypłaconych premii gwarancyjnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1115, ze zm.; dalej: ustawa o pomocy
państwa w spłacie kredytów), z art. 2 Konstytucji,
– art. 5 ust. 5 ustawy o objęciu poręczeniami w zakresie, w jakim nadaje bankowi prawo do wystawiania bankowych tytułów egzekucyjnych
bez uzyskania pisemnego oświadczenia kredytobiorcy o poddaniu się egzekucji, z art. 20, art. 32 ust. 1, art. 76 w związku
z art. 75 ust. 1 Konstytucji.
Wnioskodawca stanął na stanowisku, że art. 3 ust. 1 ustawy o objęciu poręczeniami jest niezgodny z art. 2 Konstytucji, ponieważ
odwołuje się do art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w spłacie kredytów, który wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 17 grudnia
1997 r. (sygn. K 22/96) został uznany za niezgodny z art. 2 Konstytucji. W tym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że wejście
w życie art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w spłacie kredytów z mocą wsteczną i bez poprzedzenia odpowiednim okresem przygotowawczym
narusza wynikające z zasady demokratycznego państwa prawnego zasady: pewności prawa, zaufania obywateli do państwa i niedziałania
prawa wstecz. Wnioskodawca przyznał wprawdzie, że powołany przez niego wyrok Trybunału Konstytucyjnego został następnie –
na podstawie art. 239 ust. 1