Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 stycznia 2012 r.
|
| Sygn. akt K 8/11 |
Uzasadnienie:
I
1.1. We wniosku złożonym 23 lutego 2011 r. Prokurator Generalny (dalej też: wnioskodawca) zarzucił niezgodność art. 33a ust.
3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002, ze zm.; dalej: ustawa o ochronie
zwierząt) z art. 2 oraz z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
1.2. W dniu złożenia przez Prokuratora Generalnego wniosku do Trybunału Konstytucyjnego kwestionowany art. 33a ust. 3 ustawy
o ochronie zwierząt miał następujące brzmienie: „Zdziczałe psy i koty przebywające bez opieki i dozoru człowieka na terenie
obwodów łowieckich w odległości większej niż 200 m od zabudowań mieszkalnych i stanowiące zagrożenie dla zwierząt dziko żyjących,
w tym zwierząt łownych, mogą być zwalczane przez dzierżawców lub zarządców obwodów łowieckich. Art. 33 ust. 4 stosuje się
odpowiednio”. Z kolei art. 33 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt przewidywał możliwość użycia broni palnej przez osobę uprawnioną.
1.3. Wnioskodawca wskazał, że art. 33a ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt zezwala na zwalczanie psów i kotów przebywających
na terenie obwodów łowieckich, polegające na ich uśmiercaniu przez odstrzał z broni palnej. Pozbawia to właściciela zabitego
zwierzęcia jego własności.
Wnioskodawca zwrócił uwagę, że uśmiercenie zwierzęcia na podstawie art. 33a ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt nie jest poprzedzone
jakąkolwiek procedurą, lecz jest efektem decyzji podjętej przez uprawnioną osobę na podstawie niedookreślonych i niejasnych
kryteriów.
Zdaniem wnioskodawcy, uśmiercenie przez odstrzał z broni palnej psa lub kota, którego własności dotychczasowy właściciel się
nie wyzbył, godzi w istotę prawa własności. Z tych przyczyn, w ocenie Prokuratora Generalnego, należy uznać, że art. 33a ust.
3 ustawy o ochronie zwierząt jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z