Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 listopada 2023 r.
|
| Sygn. akt K 8/20 |
Uzasadnienie
I
1. We wniosku z 15 stycznia 2020 r. (data nadania) Krajowa Rada Komornicza (dalej: wnioskodawca), reprezentowana przez pełnomocnika
w osobie radcy prawnego, wniosła o stwierdzenie niezgodności:
1) art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2, art. 33 ust. 1-4 oraz art. 39 i art. 40 ustawy z
dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 771, ze zm.; dalej: u.k.s.) z wyrażoną w preambule Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej zasadą rzetelności i sprawności działania instytucji publicznej w związku z art. 2 oraz art. 45
Konstytucji,
2) art. 150 u.k.s. z art. 65 ust. 4 Konstytucji,
3) art. 39, art. 40 i art. 41 u.k.s. z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji,
4) art. 39-41 i art. 43, art. 44 i art. 47 u.k.s. z art. 2 Konstytucji,
5) art. 30 u.k.s. z art. 66 ust. 2, art. 65 ust. 2 Konstytucji, art. 4 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem
nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284; dalej: Konwencja) oraz z Konwencją nr 105 o zniesieniu pracy przymusowej, przyjętą
w Genewie dnia 25 czerwca 1957 r. przez Konferencję Ogólną Międzynarodowej Organizacji Pracy (Dz. U. z 1959 r. Nr 39, poz.
240; dalej: Konwencja nr 105) i art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego
w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175; dalej: Protokół nr 1),
6)