Uzasadnienie
| ORZECZENIE |
z dnia 11 grudnia 1990 r.
|
| Sygn. akt K 9/90 1 |
Uzasadnienie
I
Po sprecyzowaniu wniosku "Solidarność Weteranów Pracy" Niezależny Krajowy Związek Zawodowy w Polsce, Zarząd Główny w Warszawie
domagał się stwierdzenia niezgodności art. 122 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników
i ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) z art. 5 pkt 5, art. 8 ust. 2, art. 19 ust. 2 i 3, art. 67 ust. 2, art. 68 ust.
1, art. 78 ust. 2 oraz art. 81 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Wnioskodawca zarzucił, że w kwestionowanym przepisie przyjęto w
stosunku do objętych nim świadczeniobiorców, otrzymujących emerytury lub renty przyznane do dnia 31 grudnia 1981 r., takie
zasady rewaloryzacji świadczeń, które w warunkach inflacji postawiły ich pod względem wysokości wypłacanych świadczeń w znacznie
gorszej sytuacji od osób przechodzących na emeryturę lub rentę po tej dacie. Różnice te pogłębiły się na skutek wprowadzonych
ustawą z dnia 24 maja 1990 r. o zmianie niektórych przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym (Dz. U. Nr 36, poz. 206) korzystnych
zmian w unormowaniu bieżącej waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych. Zmiany te są bowiem korzystne przede wszystkim dla
osób przechodzących na emeryturę lub rentę w ostatnim okresie, gdy podstawę tych świadczeń stanowią wysokie z powodu inflacji
zarobki.
Prokurator Generalny w piśmie z dnia 13 sierpnia 1990 r. zajął negatywne stanowisko w odniesieniu do przedstawionego wyżej
wniosku i domagał się uznania, że zakwestionowany przepis art. 122 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu
emerytalnym pracowników i ich rodzin nie pozostaje w niezgodności z Konstytucją RP.
Zagadnienie konstytucyjności art. 122 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin było już rozpoznawane
przez Trybunał Konstytucyjny, który w orzeczeniu z dnia 9 maja 1989 r. sygn. Kw. 1/89 stwierdził, że przepis