Wyrok TK z dnia 30 czerwca 2003, sygn. P 1/03

1. Postanowieniem z 12 grudnia 2002 r. (sygn. akt II K 1121/02) Sąd Rejonowy w Opolu – II Wydział Karny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem, czy § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 maja 2001 r. w sprawie utworzenia sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 64, poz. 654, z 2001 r. Nr 89, poz. 981, dalej: rozporządzenie w sprawie właściwości sądów) są zgodne z art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 2 Konstytucji. Wątpliwość Sądu zrodziła się na tle sprawy związanej z popełnieniem występku z art. 118 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych i art. 116 ust. 1 tej ustawy w związku z art. 11 § 2 kodeksu karnego. Miejscem popełnienia czynu zabronionego była miejscowość Pawłowiczki, która położona jest poza okręgiem wyznaczającym właściwość miejscową Sądu Rejonowego w Opolu, stosownie do przepisu § 5 ust. 1 pkt 22g, określonego w rozporządzeniu w sprawie właściwości sądów.

Art. 176 ust. 2 Konstytucji stwierdza wprost, że właściwość sądów określają ustawy. Dotyczy to ogólnie ujętej właściwości sądu, a zatem rodzaju uprawnienia i obowiązku tego organu – in concreto orzekającego w sprawach karnych – do dokonania konkretnej czynności lub określonego zespołu czynności (właściwość ogólna). Obejmuje ona właściwość rzeczową, miejscową i funkcyjną. Sąd nie byłyby właściwy do rozpoznawania spraw określonych w kwestionowanym przepisie, gdyby uregulowanie z § 7 rozporządzenia w sprawie właściwości sądów nie obowiązywało. Wątpliwości Sądu budzi również to, że § 7 omawianego rozporządzenia, dopełniając materię zawartą w ustawie karnoprocesowej, nie został