Postanowienie TK z dnia 25 kwietnia 2007, sygn. p 1/07

1. Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, wnioskiem z 5 stycznia 2007 r., na podstawie art. 188 pkt 4 oraz art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji w związku z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) oraz art. 42 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 857, ze zm.; dalej: ustawa o partiach politycznych) wniósł o stwierdzenie, że działalność partii politycznej Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej jest niezgodna z:

– art. 11 ust. 1 Konstytucji, określającym, że „Partie polityczne zrzeszają na zasadach dobrowolności i równości obywateli polskich (...)”,

– art. 11 ust. 2 Konstytucji, wskazującym, że „Finansowanie partii politycznych jest jawne”,

– art. 104 ust. 1 Konstytucji, określającym, że „Posłowie są przedstawicielami Narodu. Nie wiążą ich instrukcje wyborców”.

1.1. Marszałek Sejmu, opierając się w głównej mierze na przekazach medialnych, przedstawił w uzasadnieniu wniosku okoliczności świadczące, zdaniem wnioskodawcy, o niezgodności działalności partii Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej (w postanowieniu TK przyjęto pisownię statutową; dalej: Samoobrona lub Samoobrona RP) z Konstytucją.

Marszałek Sejmu podniósł, że przed wyborami parlamentarnymi do Sejmu władze partii podjęły decyzję o uzależnieniu biernego prawa wyborczego z ramienia Samoobrony od uprzedniego podpisania weksla in blanco wraz z deklaracją wekslową. Tym samym kandydaci aspirujący do zajęcia miejsc w ławach poselskich zobligowani zostali do podjęcia decyzji o udziale w wyborach, uzależnionej od dokonania innej czynności prawnej. Zgodnie z zawartą umową, opuszczenie przez posłów partii politycznej Samoobrona w toku trwania kadencji Sejmu, jest równoznaczne z uruchomieniem procedury mającej na celu wyegzekwowanie należności wekslowych.

Lider partii Samoobrona, Andrzej Lepper, zapowiedział publicznie, że od wszystkich posłów, którzy