Wyrok TK z dnia 04 listopada 2009, sygn. p 1/08

1. Wnioskiem z 7 lipca 2008 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: wnioskodawca) wystąpił w trybie art. 122 ust. 3 Konstytucji do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności: art. 1 pkt 1 lit. b i art. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2008 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (dalej: ustawa zmieniająca) z art. 2 i art. 213 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim z naruszeniem zasady bezpieczeństwa prawnego i pewności prawa, ograniczając w trakcie roku budżetowego wpływy z opłat abonamentowych, godzą w stabilność i przewidywalność realizacji misji publicznej przez jednostki radiofonii i telewizji, o których mowa w art. 21 ust. 1 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, ze zm.; dalej: ustawa o radiofonii), oraz art. 2 ust. 3 ustawy zmieniającej z art. 92 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim upoważnienie do wydania rozporządzenia przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji (dalej: KRRiT) nie spełnia konstytucyjnych standardów do wydania aktu wykonawczego.

1.1. Art. 1 pkt 1 lit. b ustawy zmieniającej znacznie rozszerzył, w stosunku do już istniejącego, krąg podmiotów uprawnionych do zwolnień z opłat abonamentowych. Ustawodawca, bez uwzględnienia negatywnej opinii KRRiT, dokonał zatem zmian w stanie prawnym, które, w ocenie wnioskodawcy, spowodują na tyle istotny ubytek wpływów do publicznych radiofonii i telewizji, że zagrozi to ich prawidłowemu funkcjonowaniu. Ubytek wpływów z tego tytułu nastąpić miał w trakcie 2008 r., na który zostały już rozdzielone środki i w ich ramach jednostki publicznych radiofonii i telewizji podjęły określone działania misyjne. Ustawa zmieniająca nie zapewniła przy tym żadnego zabezpieczenia finansowego dla kontynuacji tych działań. Jej art. 3 zobowiązał jedynie KRRiT do nowego