Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 stycznia 2024 r.
|
| Sygn. akt P 1/19 |
Uzasadnienie
I
1. Postanowieniem z 14 września 2018 r. sąd zadał Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy art. 10 ust. 1 pkt 8 lit.
a-d i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 200;
dalej: u.p.d.o.f. lub ustawa o podatku dochodowym) w związku z art. 4a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku
od spadków i darowizn (Dz. U. z 2018 r. poz. 644; dalej: u.p.s.d. lub ustawa o podatku od spadków) są zgodne z art. 21 ust.
1, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji.
Pytanie zostało zadane w związku z następującym stanem faktycznym: do sądu rejonowego wpłynął akt oskarżenia przeciwko A.B.,
który został oskarżony o to, że będąc podatnikiem, pomimo obowiązku w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia 2015 r. uchylił
się od opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych przez to, że nie złożył do 30 kwietnia 2015 r. organowi podatkowemu
korekty zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym za 2012 rok z odpłatnego zbycia aktem
notarialnym – przed upływem pięciu lat od daty nabycia – zabudowanej nieruchomości stanowiącej działkę gruntów ornych i terenów
mieszkaniowych. W ten sposób naraził podatek dochodowy od osób fizycznych za 2012 r. na uszczuplenie małej wartości. Jest
to przestępstwo skarbowe z art. 54 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2017 r. poz. 2226,
ze zm.; dalej: k.k.s.). Akt oskarżenia nie zawierał uzasadnienia. Ustalenia faktyczne objęte zarzutem aktu oskarżenia miały
charakter bezsporny i znalazły potwierdzenie w dokumentach przedstawionych przez oskarżyciela publicznego. Rozstrzygnięcie
w sprawie nie zapadło,