Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 16 maja 2000 r.
|
| Sygn. akt P 1/99 |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. Przed Wojskowym Sądem Garnizonowym w Warszawie toczy się sprawa przeciwko dwóm szeregowym podejrzanym o popełnienie przestępstwa
z art. 278 § 1 kk (sygn. akt Sg. 213/98). W ramach wstępnej kontroli oskarżenia dokonywanej w trybie art. 339 § 1 pkt 2 kpk Prezes Sądu skierował sprawę na posiedzenie
w celu rozważenia możliwości warunkowego umorzenia postępowania. W toku posiedzenia prokurator i oskarżeni zgodnie wnieśli
o warunkowe umorzenie postępowania karnego. Przed wydaniem stosownego postanowienia w trybie art. 342 kpk Sąd powziął wątpliwość
co do zgodności tego przepisu z art. 42 ust. 3 konstytucji i w konsekwencji pismem z 1 grudnia 1998 r. skierował do Trybunału
Konstytucyjnego pytanie prawne. Jednocześnie na podstawie art. 22 § 1 kpk Sąd zawiesił postępowanie karne w sprawie.
W uzasadnieniu pytania prawnego Wojskowy Sąd Garnizonowy zwrócił uwagę na następujące kwestie. Kodeks postępowania karnego
przewiduje dwie formy warunkowego umorzenia postępowania: wyrokiem wydanym na podstawie art. 414 § 7 kpk, jeśli dane przemawiające
za takim rozstrzygnięciem ujawniły się po rozpoczęciu przewodu sądowego oraz postanowieniem wydanym na podstawie art. 342
kpk, jeśli wniosek o warunkowe umorzenie został skierowany do sądu przez prokuratora w trybie art. 336 kpk lub jeśli sprawa
została skierowana na posiedzenie zarządzeniem prezesa sądu w trybie art. 339 § 1 pkt 2 kpk. W obu przypadkach możliwość warunkowego
umorzenia postępowania karnego uzależniona jest od spełnienia przesłanek przewidzianych w art. 66 § 1 kk, wśród których znajduje
się stwierdzenie, że wina sprawcy nie jest znaczna. Wojskowy Sąd Garnizonowy zwraca uwagę, że wina nie była wyliczona wśród
przesłanek warunkowego umorzenia w kodeksie karnym z 1969 r.
W dalszym ciągu uzasadnienia pytania prawnego Wojskowy Sąd Garnizonowy przedstawił dwa ujęcia winy w prawie karnym: winę sensu stricte, która zgodnie z