Wyrok TK z dnia 21 listopada 2005, sygn. P 10/03

1. Postanowieniem z 20 marca 2003 r. (sygn. akt XVII Ama 125/02) Sąd Okręgowy w Warszawie, Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Sąd Ochrony Konkurencji) zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy przepis art. 108 ust. 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904 ze zm.; dalej: ustawa o prawie autorskim) jest zgodny z art. 22 w związku z art. 2 Konstytucji. Pytanie to powstało na gruncie następującego stanu faktycznego.

Decyzją z 17 września 2002 r. (nr DDI 77/2002) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK) umorzył postępowanie w sprawie stosowania przez jedną z organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi (dalej: Organizacja) praktyk ograniczających konkurencję, polegających na nadużywaniu pozycji dominującej przez narzucanie nadawcom uciążliwych warunków umów licencyjnych, przynoszących Organizacji nieuzasadnione korzyści wskutek ustalenia wynagrodzeń autorskich za nadawanie niedramatycznych utworów muzycznych w wysokości 5% przychodów uzyskiwanych przez nadawcę w związku z prowadzoną działalnością nadawczą. Tą samą decyzją Prezes UOKiK umorzył postępowanie w sprawie stosowania przez tę Organizację praktyk ograniczających konkurencję, polegających na nadużywaniu pozycji dominującej przez pobieranie nadmiernie wygórowanych stawek wynagrodzeń autorskich z tytułu korzystania przez nadawców z niedramatycznych utworów muzycznych. Prezes UOKiK uznał, że nie jest organem właściwym w sprawach wysokości wynagrodzeń autorskich zatwierdzonych przez Komisję Prawa Autorskiego. Zdaniem Prezesa UOKiK, organ antymonopolowy nie może zarzucać stosowania praktyk ograniczających konkurencję w sytuacji, gdy określony podmiot posiada wprawdzie pozycję dominującą, ale pobiera opłaty zatwierdzone przez organ quasi-regulacyjny. Dodatkowo, w ocenie Prezesa UOKiK, ze względu na treść art. 110 ustawy o prawie autorskim, ostatecznie to Komisja (a