Wyrok TK z dnia 02 lipca 2002, sygn. P 11/01

1. Pismem z 13 września 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie postanowienia wydanego 4 kwietnia 2001 r., zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dotyczącym zgodności § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.) z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126). Kwestionowany przepis definiuje pojęcie “zabudowy jednorodzinnej”, podczas kiedy art. 7 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego upoważnia Ministra do określenia w drodze rozporządzenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie.

Wątpliwość prawna, która legła u podstaw sformułowania pytania, powstała na tle następującego stanu faktycznego. Przedsiębiorstwo “POL-KAUFRING” Sp. z o.o. uzyskało decyzję burmistrza o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego oraz o pozwoleniu na budowę zespołu budynków mieszkalnych. Następnie wojewoda stwierdził nieważność tej decyzji, ze względu na uchybienie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo budowlane. Przepis ten nakłada na organy budowlane obowiązek kontroli i nadzoru nad zgodnością planowanych inwestycji z prawem. Wykonując te obowiązki wojewoda, w uzasadnieniu swej decyzji, wskazał na liczne naruszenia przepisów, a zwłaszcza planu zagospodarowania przestrzennego. Zwrócił uwagę na to, iż:

pozwolenie na budowę dotyczy budynków wielorodzinnych, podczas gdy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje zabudowę jednorodzinną,

planowana inwestycja nie nawiązuje do willowego charakteru istniejącej zabudowy,

powierzchnia zabudowy została zwiększona niezgodnie z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu,

realizacja inwestycji