Wyrok TK z dnia 12 stycznia 2000, sygn. P 11/98

1. Pytanie prawne będące przedmiotem niniejszej sprawy powstało w związku z rozpoznawaniem przez Sąd Najwyższy – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z 11 grudnia 1997 r. Wyrokiem tym Sąd rozstrzygnął skargę prywatnych właścicieli kamienic na uchwałę Rady Miasta Gdyni dotyczącą czynszu regulowanego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził niezgodność z prawem tej uchwały w zakresie, w jakim określono w niej stawki czynszu najmu lokali położonych w domach stanowiących własność osób fizycznych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, określenie czynszu regulowanego poza zasobem komunalnym narusza art. 56 ust. 2 w związku z art. 5, 25 i 26 ustawy z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych w związku z art. 40 i 41 ustawy o samorządzie terytorialnym. Zawarte w art. 56 ust. 2 odesłanie do przepisów o czynszu regulowanym oznacza według NSA, jedynie odesłanie do maksymalnej stawki (3% wartości odtworzeniowej) czynszu określonej w ustawie. “Przepis ten nie oznacza jednak, aby Rada Gminy miała uprawnienie do uchwalania zróżnicowanych stawek czynszu o jakich mowa w art. 26 ustawy także w odniesieniu do najemców lokali położonych w domach stanowiących własność osób fizycznych”.

W rewizji nadzwyczajnej z 22 lipca 1998 r. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucił wyrokowi rażące naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 26 ust. 2 i art. 56 ust. 2 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego domagał się uchylenia wyroku i oddalenia skargi lub uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

2. Rozpatrując rewizję nadzwyczajną Sąd Najwyższy mając wątpliwość co do zgodności z konstytucją art. 56 ust. 2 ustawy z 2 lipca 1994 r. i 4