Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 września 2017 r.
|
| Sygn. akt P 119/15 |
Uzasadnienie
I
1. Sąd Apelacyjny w Warszawie, VI Wydział Cywilny (dalej: pytający sąd), w postanowieniu z 26 maja 2015 r., które wpłynęło
do Trybunału 17 sierpnia 2015 r., przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy art. 13 ust. 2 w związku z art.
13 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24, ze zm.; dalej: prawo prasowe) jest zgodny
z art. 54 ust. 1 Konstytucji.
1.1. Wątpliwości co do konstytucyjności wskazanych przepisów powstały na tle następującego stanu faktycznego: Powód wniósł
o ochronę dóbr osobistych w postaci dobrego imienia i wizerunku, żądając stwierdzenia, że pozwany naruszył jego dobra osobiste
przez opublikowanie w ogólnopolskim tygodniku nazwiska i wizerunku powoda bez jego zgody oraz bez zgody Prokuratury Okręgowej
jako organu prowadzącego śledztwo w sprawie, w której powód ma status osoby podejrzanej. Ponadto powód wniósł o zasądzenie
zadośćuczynienia. Wyrokiem z 23 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy oddalił wniesione powództwo.
Apelację od wyroku sądu pierwszej instancji wniósł powód, zaskarżając wydany wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i
przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W apelacji skarżący podniósł między innymi zarzut
naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 13 ust. 2 prawa prasowego, wskazując, że zgodnie z tym przepisem zakaz publikacji
danych osobowych i wizerunku dotyczy wszystkich osób, przeciwko którym toczy się postępowanie karne, bez względu na ich status
jako osób publicznych. W efekcie działanie pozwanego, który bez zgody zarówno powoda, jak i organu prowadzącego przeciwko
powodowi postępowanie przygotowawcze, opublikował imię i nazwisko powoda oraz jego wizerunek, stanowiło działanie bezprawne.
1.2. Uzasadniając zarzut niekonstytucyjności art. 13 ust. 2 w związku z art. 13 ust. 3 prawa prasowego, pytający sąd wskazał,
że norma prawna wyprowadzona z tych przepisów obejmuje dwie kategorie