Wyrok TK z dnia 11 lutego 2003, sygn. P 12/02

1. Dnia 4 grudnia 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne, sformułowane na tle następującego stanu faktycznego.

Wojewódzka Komisja Poborowa w Bydgoszczy orzeczeniem z 15 września 1993 r. skierowała pana Marcina Synaka do służby zastępczej. Podstawę prawną orzeczenia stanowił art. 38 ust. 2 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: ustawa). Dnia 27 kwietnia 2001 r. Wojewódzka Komisja Poborowa w Gdańsku powiadomiła zainteresowanego o wszczęciu postępowania w sprawie uchylenia tegoż orzeczenia. Z wnioskiem w tej sprawie wystąpił do Komisji Wojewoda Pomorski, działając na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie służby zastępczej (dalej: rozporządzenie). Wojewódzka Komisja Poborowa w Gdańsku orzeczeniem z 17 maja 2001 r., powołując się na art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy oraz art. 104 § 1 k.p.a., uchyliła orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Poborowej w Bydgoszczy. W uzasadnieniu wskazano, że Marcin Synak, mimo dwukrotnego wezwania (15 grudnia 2000 r. i 7 stycznia 2001 r.) do Urzędu Pracy w Gdańsku, nie zgłosił się po odbiór skierowania do odbycia służby zastępczej. Wezwania zostały doręczone prawidłowo. W tej sytuacji zachowanie poborowego, zdaniem Komisji, świadczyło o braku jego zainteresowania odbyciem służby zastępczej. Marcin Synak odwołał się od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Poborowej w Gdańsku do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej. Wniosek o uchylenie decyzji uzasadniał wskazując, że – z przyczyn od niego niezależnych – do odbycia służby zastępczej wezwano go po siedmiu latach od jej przyznania, w chwili, gdy był studentem IV roku studiów na Wydziale Nauk Historycznych UMK w Toruniu. Odbywanie służby zastępczej uniemożliwiłoby mu kontynuację studiów. Kwestionował zarzut zlekceważenia wezwania, twierdząc, że na pierwsze zgłosił się