Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 kwietnia 2016 r.
|
| Sygn. akt P 120/15 |
Uzasadnienie:
I
1. W postanowieniu z 28 lipca 2015 r. (sygn. akt I Ns 1405/15) Sąd Rejonowy w K. (dalej: pytający sąd) zwrócił się z następującym
pytaniem prawnym:
„Czy przepis art. 386 § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks postępowania cywilnego w zakresie, w jakim dopuszcza uchylenie przez sąd drugiej
instancji zaskarżonego apelacją wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na nierozpoznanie istoty sprawy
− także w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji przeprowadził w całości postępowanie dowodowe istotne dla rozstrzygnięcia
sprawy – jest zgodny:
a) z art. 2 Konstytucji (…) oraz:
b) z art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (…) w części przyznającej prawo do rozpatrzenia
sprawy sądowej w rozsądnym czasie i z art. 45 ust. 1 Konstytucji w części przyznającej prawo do rozpatrzenia sprawy sądowej
bez nieuzasadnionej zwłoki”.
1.1. Pytanie prawne zostało postawione w toku postępowania o ustanowienie służebności przesyłu prowadzonego ponownie w pierwszej
instancji. Wcześniej Sąd Rejonowy przeprowadził w tej sprawie postępowanie dowodowe zgodnie z wnioskami dowodowymi zgłoszonymi
przez uczestników, a następnie postanowieniem z 24 lutego 2015 r. oddalił wniosek o ustanowienie takiej służebności na nieruchomości
należącej do innych niż wnioskodawca uczestników postępowania. Sąd Rejonowy uznał, że wniosek jest normatywnie nieuzasadniony.
Następnie, po rozpoznaniu apelacji złożonej przez wnioskodawcę, Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z 19 czerwca 2015 r. uchylił
powyższe postanowienie i przekazał sprawę pytającemu sądowi do ponownego rozpoznania w trybie art. 386 § 4 ustawy z dnia 17 listopada
1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.). Uzasadniając takie rozstrzygnięcie,
sąd drugiej instancji stwierdził, że sąd pierwszej instancji poprzestał na ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych
dotyczących dopuszczalności ustanowienia służebności gruntowej, a nie odniósł się merytorycznie do przesłanek zasiedzenia.
Pytający sąd,