Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 grudnia 2017 r.
|
| Sygn. akt P 125/15 |
Uzasadnienie
I
1. Sąd Okręgowy w Katowicach – IV Wydział Cywilny Odwoławczy (dalej: sąd pytający) postanowieniem z 21 sierpnia 2015 r. (sygn.
akt IV Ca 224/14) wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 32 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie
ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1198; dalej: ustawa z 2014 r.) w związku z
art. 160a ust. 7 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572, ze zm.; dalej:
p.s.w.), „do którego stosowania w odniesieniu do umów w sprawie warunków odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, zawartych
przed dniem wejścia w życie wymienionej na wstępie ustawy odsyła”, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
1.1. Pytanie prawne zostało sformułowane w związku z następującą sprawą:
Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: strona powodowa) wystąpiła przeciwko byłemu studentowi prywatnej szkoły wyższej
(dalej: strona pozwana) o zapłatę kwoty 849,38 zł wraz z odsetkami ustawowymi naliczanymi od dnia wniesienia pozwu z tytułu
nieopłaconego czesnego za kwiecień i maj 2009 r. Strona powodowa nabyła przedmiotową wierzytelność na podstawie umowy sprzedaży
wierzytelności z 5 grudnia 2012 r.
Strona pozwana w sprzeciwie od wydanego w sprawie nakazu zapłaty, nie kwestionując istnienia i wysokości zobowiązania ani
faktu i doniosłości prawnej umowy przenoszącej wierzytelność na stronę powodową, podniosła zarzut przedawnienia roszczenia.
Wyrokiem z grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach – I Wydział Cywilny oddalił powództwo, uznawszy umowę
o świadczenie usług edukacyjnych za umowę nienazwaną w rozumieniu art. 750 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny
(Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.), a tym samym roszczenia z tytułu jej niewykonania przez strone