Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 24 października 2005 r.
|
| Sygn. akt P 13/04 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. Sąd Apelacyjny w Katowicach Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, rozpoznając sprawę (sygn. akt III AUa 217/03)
z powództwa Haliny P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych oddział w Zabrzu (ZUS) postanowił zwrócić się do Trybunału
Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm., tekst jednolity z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.; dalej: ustawa
FUS), w zakresie, w jakim dotyczy ustalenia wysokości świadczeń osób, od których składka na ubezpieczenie społeczne była pobierana
bez zastosowania ograniczenia, określonego przepisem art. 19 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.; dalej: ustawa SUS) jest zgodny:
– z art. 2 Konstytucji, odwołującym się do zasad państwa prawa w zakresie, w jakim pogarsza on warunki ustalania wysokości
emerytur i rent osób, które nabyły prawo do nich na podstawie dotychczasowych przepisów oraz w zakresie, w jakim wyznaje on
zasadę sprawiedliwości społecznej,
– z art. 32 ust. 1 Konstytucji, statuującym zasadę równości wszystkich obywateli wobec prawa.
Pytanie prawne zostało sformułowane na tle następującego stanu faktycznego. Ubezpieczona Halina P. wystąpiła do ZUS z żądaniem
przeliczenia pobieranej przez nią od 1981 roku renty rodzinnej z przywróceniem wskaźnika wysokości podstawy wymiaru (dalej:
WWPW) świadczenia w wysokości 498,77% w miejsce obowiązującego od 1992 r. wskaźnika wynoszącego 250%. Ograniczenie WWPW do
250% i wynikające z tego obniżenie świadczenia zostało wprowadzone przepisem art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 17 października 1991
r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.