Wyrok TK z dnia 28 lutego 2006, sygn. P 13/05

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wystąpił z pytaniem prawnym o zbadanie zgodności art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Pytanie prawne zostało wniesione w związku ze sprawą skargi na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie. Skarżąca została zawiadomiona o terminie posiedzenia sądowego w trybie zawiadomienia zastępczego, przewidzianego w zaskarżonym przepisie, ale nie wzięła udziału w rozprawie. W ocenie sądu od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ w razie zastosowania zaskarżonego przepisu sąd musiałby wydać wyrok, pomimo że skarżąca nie mogła brać udziału w rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w myśl art. 73 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających wymieniony przepis, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Art. 73 ustawy stanowi ponadto, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu siedmiu dni, na który pozostawiono pismo w placówce pocztowej. Doręczenie w trybie art. 73 ustawy opiera się na domniemaniu, że doręczenie nastąpiło. Domniemanie to można następnie obalić, a uchylenie się od negatywnych skutków doręczenia wymaga uprawdopodobnienia, że adresat nie powziął wiadomości o piśmie złożonym w placówce pocztowej.

Według sądu przyjęta konstrukcja postępowania sądowoadministracyjnego powoduje, że regułą jest rozstrzygnięcie sprawy na pierwszym posiedzeniu, a w konsekwencji sąd