Istotą problemu konstytucyjnego była ocena, czy brak terminu przedawnienia dla organu rentowego (ZUS) na wydanie decyzji o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rehabilitacyjnych narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i równości, a Trybunał uznał taki bezterminowy charakter za niezgodny z art. 2 Konstytucji.
Istota
Sąd Rejonowy dla Warszawy-Żoliborza skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne dotyczące konstytucyjności przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Chodziło o możliwość żądania przez ZUS zwrotu nienależnie pobranego świadczenia rehabilitacyjnego po upływie ponad 15 lat od jego wypłaty. Sprawa dotyczyła ubezpieczonej, która w 1998 r. jednocześnie…
📖jeszcze 147 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: Art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 121, 689, 978, 1037, 1066, 1240, 1268, 1269, 1506, 1649, 1830, 1893 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 34 i 615) w zakresie, w jakim dopuszcza wydanie decyzji nakazującej zwrot nienależnie pobranego świadczenia rehabilitacyjnego, bez względu na upływ czasu od daty wypłaty tego świadczenia, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Ponadto p o s t a n a w i a: na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 293) umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie.
1. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Żoliborza w Warszawie, VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (dalej: sąd, sąd pytający),
w postanowieniu z 5 sierpnia 2015 r. (sygn. akt VII U 322/14), przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, „czy norma
prawna wynikająca z art. 17 ust. 1 w związku z art. 22 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa w związku z art. 84 ust. 1 i art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998
r. o systemie ubezpieczeń społecznych rozumiana w ten sposób, że dopuszcza wydanie decyzji nakazującej zwrot nienależnie pobranego
świadczenia rehabilitacyjnego, bez względu na upływ czasu przekraczający 15 lat od daty wypłaty nienależnie pobranego świadczenia,
jest zgodna z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP”.
1.1. Pytanie prawne zostało sformułowane w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, organ rentowy)
o świadczenie rehabilitacyjne na skutek odwołania ubezpieczonej od decyzji ZUS z 21 marca 2014 r. Na mocy tej decyzji ZUS
odmówił ubezpieczonej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 1 lutego do 25 kwietnia 1998 r. oraz zobowiązał ją
do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia (1814,40 zł brutto). Według uzasadnienia decyzji, we wskazanym okresie ubezpieczona
jednocześnie pobierała świadczenie rehabilitacyjne i świadczyła pracę, za którą otrzymywała wynagrodzenie.
Mimo że twierdzenia organu rentowego – w świetle materiału dowodowego – sąd uznał za „wysoce prawdopodobne”, jego uwadze nie
uszedł znaczny odstęp czasu (bez mała szesnaście lat) między wypłatą świadczenia rehabilitacyjnego a wydaniem zaskarżonej
decyzji. Podkreśliwszy, że według ujednoliconego poglądu judykatury (m.in. uchwała składu siedmiu sędziów SN z 16 maja 2012
r., sygn. akt III UZP 1/12, Lex nr 1148246) prawo organu rentowego do żądania zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczeń
społecznych jest bezterminowe i nie ulega przedawnieniu, sąd pytający podał w
📖jeszcze 5323 słowa
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.