Postanowienie TK z dnia 11 września 2018, sygn. P 14/17

1. Sąd Okręgowy w Gliwicach, VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (dalej: pytający sąd), w postanowieniu z 25 maja 2017 r. (sygn. akt VIII Pa 7/17), wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o treści przytoczonej w komparycji niniejszego postanowienia.

1.1. Pytanie prawne zostało zadane w związku z postępowaniem w sprawie z powództwa przeciwko spółce akcyjnej (dalej: pozwanej spółce) o ekwiwalent pieniężny z tytułu prawa do bezpłatnego węgla, ewentualnie o prawo do bezpłatnego węgla w naturze.

Z przedstawionych w uzasadnieniu pytania prawnego ustaleń pytającego sądu wynika, że powód był zatrudniony w kopalni węgla od 21 kwietnia 1982 r. do 6 kwietnia 1997 r., tj. do czasu nabycia przez niego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W tym okresie kopalnia węgla, która początkowo była samodzielnym przedsiębiorstwem, weszła w skład spółki akcyjnej. Na mocy zakładowego układu zbiorowego pracy z 23 listopada 1993 r. (dalej: zakładowy układ zbiorowy pracy) emerytom i rencistom – byłym pracownikom kopalń spółki przysługiwał deputat węglowy.

1 lutego 2003 r. pracownicy spółki zostali przejęci przez pozwaną spółkę. Spółka poprzednio zatrudniająca powoda uległa likwidacji i 26 stycznia 2005 r. została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego. Pozwana spółka zobowiązała się do stosowania zakładowego układu zbiorowego pracy do 30 czerwca 2004 r.

20 grudnia 2004 r. pozwana spółka zawarła porozumienie płacowe z organizacjami związków zawodowych, na mocy którego przyznano prawo do bezpłatnego węgla emerytom, rencistom i innym uprawnionym. W związku z trudną sytuacją ekonomiczną zakładu pracy, 6 lutego 2014 r., zarząd pozwanej spółki i organizacje związków zawodowych zawarły porozumienie, zgodnie z którym na okres dwóch lat zmniejszono o jedną tonę roczny wymiar bezpłatnego węgla dla emerytów i rencistów. Następnie zarząd pozwanej spółki, uchwałą z 19 września 2014