Wyrok TK z dnia 24 czerwca 2026, sygn. P 14/21

1. Postanowieniem z 4 października 2021 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny (dalej: sąd pytający) skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne, czy art. 8 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1694; dalej: ustawa nowelizująca) w zakresie, w jakim do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życie nakazuje stosować jej przepisy, co oznacza brak możliwości zastosowania wobec skazanego uchylonego tą ustawą art. 152 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2021 r. poz. 53; dalej: k.k.w.), jest zgodny z art. 32 ust. 1 w związku z art. 2, art. 42 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.

1.1. Pytanie prawne zostało wystosowane w związku z zaistnieniem następującego stanu faktycznego:

Sąd pytający rozpoznaje sprawę skazanego w styczniu 2020 r. w drugiej instancji za czyny z art. 297 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (obecnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 383; dalej: k.k.) oraz art. 77 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351) na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Obrońca skazanego złożył do sądu okręgowego wniosek o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności. Do tego wniosku sąd okręgowy się przychylił i w postanowieniu odroczył okres odbywania kary do stycznia 2021 r. Skarżącemu następnie odraczano wykonanie kary na okres łącznie do lipca 2021 r.

W lipcu 2021 r. pełnomocnik skazanego wniósł o warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności, wstrzymanie wykonania kary pozbawienia wolności oraz niewystawianie nakazu doprowadzenia skazanego do aresztu śledczego do czasu prawomocnego rozpoznania wniosku. Sąd