Wyrok TK z dnia 13 stycznia 2005, sygn. P 15/02

1. Urząd Kontroli Skarbowej w Łodzi przeprowadził 5 października 2001 r. kontrolę w jednym z łódzkich pubów i ustalił, iż znajduje się tam automat, na którym można prowadzić gry o nagrody rzeczowe. Na tej podstawie skierowany został do Sądu Rejonowego w Łodzi akt oskarżenia przeciwko właścicielowi automatu o prowadzenie gier o wygrane rzeczowe, wbrew art. 7 w związku z art. 2 ust. 2a ustawy o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach (Dz. U. z 1998 r. Nr 102, poz. 650 ze zm. – obecnie: ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych; Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27), a zatem o popełnienie wykroczenia skarbowego z art. 107 § 4 w związku z art. 107 § 1 kodeksu karnego skarbowego (dalej: k.k.s.). Urzędnik Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził, iż na wzmiankowanym automacie można uzyskać nagrodę w postaci kolejnej (dodatkowej) gry bez ponoszenia za nią dodatkowej opłaty. Tym samym – zdaniem UKS – można uzyskać nagrodę rzeczową w postaci nabycia uprawnienia do korzystania z rzeczy – tj. rzeczonego automatu do gry. Na tej podstawie skierowany został do Sądu Rejonowego w Łodzi akt oskarżenia przeciwko właścicielowi automatu do gry.

2. Sąd Rejonowy w Łodzi, badając sprawę, podniósł, że art. 107 § 1 k.k.s., który stanowił podstawę aktu oskarżenia, zabraniający pod karą prowadzenia gier losowych wbrew postanowieniom ustawy, odsyła w kwestii definicji gry losowej do przepisów ustawy o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach. Z kolei przepis art. 2 ust. 2a tej ustawy stanowi, iż grami na automatach są gry o wygrane pieniężne i „rzeczowe” na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych. Sąd wskazuje, że zdaniem Sądu Najwyższego wygraną rzeczową „jest nie tylko uzyskanie własności