Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 czerwca 2006 r.
|
| Sygn. akt P 17/06 |
Uzasadnienie:
I
1. Sąd Okręgowy we Wrocławiu – II Wydział Cywilny Odwoławczy, postanowieniem o sygn. akt II Cz 201/06 z 13 lutego 2006 r.
zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 49 ust. 1 zdanie drugie i trzecie w związku z art. 45
ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 133, poz. 882 ze zm.), w brzmieniu
nadanym ustawą z dnia 24 września 2004 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz o zmianie ustawy – Kodeks
postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 236, poz. 2356), jest zgodny z art. 2 Konstytucji.
Opierając się na stanie faktycznym dotyczącym rozpoznawanej sprawy, sąd wskazał m.in. na gramatyczną wykładnię art. 45 ust.
3-5 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, która prowadzi zdaniem sądu do wniosku, że podstawą obliczenia opłaty stosunkowej
jest wartość rzeczywiście, faktycznie wyegzekwowanego roszczenia na skutek czynności podjętych przez komornika. Jednocześnie
art. 49 ust. 1 zdanie trzecie tej ustawy stanowi o opłacie stosunkowej także w wypadku umorzenia egzekucji na wniosek wierzyciela
oraz na podstawie art. 823 k.p.c., a zatem niezależnie od tego, czy świadczenie zostało wyegzekwowane. Tym samym dochodzi
do uprzywilejowania opłaty, o której mowa w art. 49 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, czego beneficjentem jest komornik.
Zdaniem sądu zadającego pytanie prawne, regulacja taka jest nieadekwatna do swoich celów, gdyż nie zachęca komorników do podejmowania
możliwie szybko czynności, skoro opłata stosunkowa może zostać ustalona, a w konsekwencji pobrana, również w razie niewyegzekwowania
należności. Zachęca także dłużników do spóźnionego, choć dobrowolnego, regulowania należności wskazanych w tytułach wykonawczych.
Zdaniem sądu, w wyniku niewłaściwie skonstruowanych przepisów, w lepszej sytuacji w zakresie obciążającej dłużnika opłaty
stosunkowej znajdzie się ten dłużnik, który spełni częściowo świadczenie objęte tytułem