Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 października 2010 r.
|
| Sygn. akt P 19/09 |
Uzasadnienie:
I
1. Sąd Rejonowy w Gliwicach, VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (dalej: sąd), postanowieniem z 2 kwietnia 2009 r.
(sygn. akt VI P 197/08) zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 446 § 1 i 2 ustawy z dnia 23
kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c. lub kodeks cywilny) rozumiany w taki sposób,
że:
– ogranicza możliwość dochodzenia roszczeń odszkodowawczych do osoby, względem której ciążył na zmarłym ustawowy obowiązek
alimentacyjny, do potrzeb tej osoby oraz do możliwości zarobkowych i majątkowych zmarłego przez czas prawdopodobnego trwania
obowiązku alimentacyjnego oraz
– wymaga zachowania związku przyczynowego pomiędzy śmiercią bezpośredniego poszkodowanego a czynem niedozwolonym powodującym
szkodę u następcy prawnego bezpośredniego poszkodowanego
jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji.
Wątpliwości co do konstytucyjności wskazanego przepisu ustawy powstały na tle następującego stanu faktycznego:
Przedmiotem postępowania przed sądem pytającym jest rozstrzygnięcie w sprawie renty wyrównawczej dla Marii F., wdowy po Władysławie
F.
Władysław F., 1 marca 1988 r. spadał z drabiny, co uznane zostało za wypadek przy pracy. Po wyczerpaniu świadczeń pieniężnych
związanych z chorobą przeszedł najpierw na rentę inwalidzką z ogólnego stanu zdrowia, a następnie 10 lutego 1992 r. na emeryturę,
po osiągnięciu wieku emerytalnego 60 lat. Nie otrzymał jednak renty wypadkowej. Wyrokiem o sygn. akt VI P 175/94 Sąd Rejonowy
w Gliwicach 9 lutego 1994 r. zasądził od pozwanego na rzecz powoda rentę wyrównawczą, uznając, że pracodawca ponosi odpowiedzialność
za przedwczesną utratę zdolności do pracy przez niego, zaś szkoda wyraża się różnicą między potencjalną emeryturą, którą nabyłby,
pozostając zatrudnionym do dnia osiągnięcia wieku emerytalnego (9 lutego 1992 r.), a faktycznie otrzymywaną