Wyrok TK z dnia 04 września 2006, sygn. P 2/06

1. Postanowieniem z 8 grudnia 2005 r. Sąd Rejonowy w Wejherowie, Wydział I Cywilny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 stycznia 2005 r. w sprawie określenia brzmienia klauzuli wykonalności (Dz. U. Nr 17, poz. 154; dalej: rozporządzenie) jest zgodny z art. 777 § 1 pkt 3 i art. 783 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.; k.p.c.) oraz z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 ze zm.; dalej: prawo bankowe).

Wątpliwość sądu powstała na tle następującego stanu faktycznego. Sąd rejonowy wydał postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu. Wypis z sentencji postanowienia umieszczono na bankowym tytule egzekucyjnym, a poniżej (posługując się stosowną pieczęcią) zamieszczono klauzulę wykonalności w brzmieniu określonym w § 1 rozporządzenia. W treści klauzuli nie skreślono żadnej z alternatywnych podstaw wykonania tytułu, zawartych w ostatnim zdaniu klauzuli. W tej sytuacji komornik wezwał wierzyciela do uzupełnienia braków formalnych przez „przedłożenie tytułu egzekucyjnego z klauzulą wykonalności o prawidłowym brzmieniu”, czyli zawierającego wskazanie, czy orzeczenie podlega wykonaniu jako prawomocne, czy też jako natychmiast wykonalne. Wobec powyższego bank (wierzyciel) wystąpił do sądu rejonowego z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności o treści zgodnej z § 1 rozporządzenia, który to wniosek uznany został za wniosek o sprostowanie oczywistej niedokładności (art. 350 § 1 k.p.c.).

Rozstrzygając w tym przedmiocie, sąd stwierdził, że zaskarżony przepis ustala brzmienie klauzuli wykonalności, będącej potwierdzeniem przez sąd uprawnienia