Wyrok TK z dnia 06 kwietnia 2016, sygn. P 2/14

1. Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (dalej: sąd), w postanowieniu z 14 listopada 2013 r. (w sprawie IV P 244/13), przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U.168.1323, ze zm.; dalej: usc) jest zgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 42 ust. 3 Konstytucji.

1.1. Pytanie prawne sądu zostało sformułowane w związku z następującym stanem faktycznym: Decyzją dyrektora izby celnej z 28 października 2011 r. powodowie zostali zawieszeni w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariuszy celnych, z uwagi na wszczęcie przeciwko nim postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Następnie zostali oni zwolnieni ze służby w związku z upływem 12-miesięcznego okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. Wyrokiem z 24 czerwca 2013 r. sąd okręgowy uchylił w stosunku do powodów wyrok skazujący sądu pierwszej instancji i postępowanie w stosunku do nich umorzył, na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 ustawy z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U.89.555, ze zm.; dalej: kpk), z uwagi na znikomą szkodliwość społeczną czynu. Powodowie złożyli do izby celnej wnioski o przywrócenie ich do służby. Izba celna odmówiła uwzględnienia wniosków, argumentując, że art. 109 ust. 1 usc zawiera enumeratywnie określone przesłanki przywrócenia do służby celnej i nie pozostawia w tym zakresie dyrektorom izb celnych możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego. Wśród przesłanek nie ma umorzenia postępowania karnego z uwagi na znikomą szkodliwość czynu. Powodowie złożyli do sądu pracy pozwy z żądaniem przywrócenia ich do służby celnej. W toku postępowania sąd powziął wątpliwości co do zgodności art. 109 ust. 1 pkt 1 usc z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 42 ust. 3 Konstytucji i wystąpił do Trybunału