Orzeczenie TK z dnia 14 grudnia 1988, sygn. P 2/88

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 22 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 22, poz. 98; zmiana Dz. U. z 1987 r. Nr 21, poz. 123) zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie prawne: “Czy regulacja zawarta w § 4 i § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 r. w sprawie zasad i trybu ustalania opłat z tytułu użytkowania wieczystego, zarządu i użytkowania gruntów (Dz. U. Nr 47, poz. 241) pozostaje w zgodzie z zakresem upoważnienia, zawartym w art. 46 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 z późn. zm.)”.

Uzasadniając konieczność rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny problematyki poruszonej w pytaniu Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego podniósł, że w myśl art. 46 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości Rada Ministrów została upoważniona do określenia zasad i trybu ustalania opłat z tytułu użytkowania gruntów, zasad stosowania obniżki opłat za użytkowanie wieczyste gruntów nabytych lub nabywanych pod budownictwo mieszkaniowe oraz zasad ustalania podwyższonych opłat za zarząd i użytkowanie gruntów przeznaczonych do realizacji określonych kategorii inwestycji. Wskazał także, że w przepisach poprzedzających przewidziano, że terenowe organy administracji państwowej ustalają decyzją cenę gruntu według zasad określonych przez właściwą radę narodową stopnia wojewódzkiego (art. 44 ust. 1), natomiast cenę sprzedaży domu i innych budynków oraz lokali i urządzeń według kosztów ich utrzymania, pomniejszonych o stopień zużycia. Z przedstawionego stanu prawnego - zdaniem organu kierującego pytanie prawne - wynika, że w zakresie opłat za zarząd ustawa ograniczyła się do wskazania, w jaki sposób należy w ogóle ustalać