Orzeczenie TK z dnia 11 lutego 1997, sygn. P 2/96

1. Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zbadanie zgodności przepisów paragrafów 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 listopada 1994 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 119, poz. 570) z przepisami zawartymi w artykułach: 41 ust. 3, 42 ust. 6, 44 ust. 4 i 45 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 105, poz. 509 ze zmianami). Pytanie prawne zostało sformułowane w toku postępowania rozpoznającego pytanie prawne Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu o treści następującej: czy w sytuacji określonej w art. 41 ust. 3 ustawy z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, przy braku w lokalu instalacji doprowadzającej energię cieplną do celów ogrzewania należy obliczać wydatek na ten cel przyjmując, iż normatywna powierzchnia użytkowa lokalu, o jakiej mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 listopada 1994 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, wynosi dla czterech osób od 0–55 m2, a więc można przyjąć, iż równa jest faktycznie zajmowanej powierzchni lokalu (np. 30,72 m2), czy też owa normatywna powierzchnia jest stała i wynosi 55 m2?

Rozpoznając przedstawione przez Kolegium pytanie prawne skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że uzasadnione jest zbadanie przez Trybunał Konstytucyjny zgodności przepisów paragrafów 2 i 3 rozporządzenia ze wskazanymi w postanowieniu Sądu przepisami ustawy. Od rozstrzygnięcia tej kwestii zależy bowiem treść odpowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego na pytanie Kolegium.

W ocenie składu orzekającego NSA w tej sprawie uzasadniony jest pogląd, iż kwestionowane przepisy rozporządzenia nie są zgodne ze wskazanymi w postanowieniu przepisami ustawy, albowiem:

1) wykraczają poza granice upoważnienia określonego w przepisach ustawy, na podstawie