Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 29 czerwca 2004 r.
|
| Sygn. akt P 20/02 ( |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w postanowieniu z 27 czerwca 2002 r. (sygn. XVIII C 123/01) przedstawił Trybunałowi
Konstytucyjnemu pytanie prawne:
1) czy art. 33a ust. 3 ustawy z 15 listopada 1989 r. – Prawo przewozowe i § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu
i Gospodarki Morskiej z 9 kwietnia 1999 r. w sprawie sposobu ustalania opłat dodatkowych z tytułu przewozu osób oraz zabieranych
ze sobą do środka transportowego zwierząt i rzeczy (zwane dalej rozporządzeniem) w zakresie, w jakim przewidują pobieranie
opłaty dodatkowej za przejazd bez dokumentu potwierdzającego uprawnienie do ulgi oraz w zakresie, w jakim przewiduje pobieranie
jednakowej opłaty dodatkowej zarówno za przejazd bez dokumentu potwierdzającego posiadania uprawnienia do ulgi, jak i za przejazd
bez dokumentu przewozowego albo w sytuacji braku uprawnienia do ulgi, są zgodne z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2
Konstytucji.
2) czy art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo przewozowe w zakresie, w jakim przewiduje upoważnienie ministra właściwego do spraw
transportu do wydania rozporządzenia określającego sposób ustalenia opłat dodatkowych, oraz wydany na jego podstawie § 3 ust.
1 pkt 1 powołanego wyżej w pkt 1) rozporządzenia, są zgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji.
Powyższą wątpliwość co do zgodności z Konstytucją wskazanych przepisów Sąd powziął w związku z toczącą się przed nim rozprawą
z powództwa Polskich Kolei Państwowych Spółka Akcyjna, Dyrekcji Przewozów Pasażerskich, Wydziału Przejazdów Bezbiletowych
w Gnieźnie o zasądzeniu kwoty 105,79 zł od Włodzimierza B. tytułem należności za przejazd koleją 19 stycznia 2001 r. z ważnym
biletem, ale bez dokumentu potwierdzającego uprawnienia do przejazdu ulgowego jego małoletniej