Postanowienie TK z dnia 08 października 2014, sygn. P 20/13

1. Postanowieniem z 5 kwietnia 2013 r. (sygn. akt XII K 71/12) Sąd Okręgowy w Warszawie, XII Wydział Karny, zwrócił się z pytaniem prawnym, czy art. 22 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim nie dopuszcza zawieszenia postępowania karnego w celu oczekiwania na prejudycjalność orzeczenia innego sądu, jest zgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.

1.1. Stan faktyczny związany z wniesionym przez sąd pytaniem prawnym przedstawiał się następująco. W 2011 r. do Sądu Okręgowego w Warszawie wpłynął akt oskarżenia przeciwko oskarżonemu o to, że w 2009 r. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem R. J. i A. J. oraz A. W. w ten sposób, że sprzedał R. J. i A. J. nieruchomość wprowadziwszy ich w błąd co do faktu własności tej nieruchomości oraz prowadzenia egzekucji z tej nieruchomości. Oskarżony wiedział bowiem, że ta nieruchomość jest własnością A. W. oraz jest przedmiotem egzekucji. W 2012 r. Sąd Okręgowy w Warszawie postanowił zawiesić postępowanie na mocy art. 22 § 1 k.p.k., ponieważ zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania. Przed Sądem Rejonowym dla m.st. Warszawy, II Wydział Cywilny oraz Sądem Okręgowym, IV Wydział Cywilny, toczą się postępowania o ustalenie czy własność nieruchomości spornej przysługuje R. J. i A. J. czy A. W. Przed rozstrzygnięciem tych spraw, zdaniem sądu pytającego, nie można orzec o tym czy oskarżony dopuścił się oszustwa (popełnił czyn określony w art. 286 § 1 w związku z art. 294 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny, Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.). Obrońca oskarżonego