Postanowienie TK z dnia 16 maja 2007, sygn. P 23/06

1. Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku postanowieniem z 18 października 2005 r. przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie, czy art. 254 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 87 lit. b ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego, ustawy o świadku koronnym oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 17, poz. 155, ze zm.), jest zgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Pytanie prawne zostało sformułowane w związku ze sprawą o sygn. akt II K 137/05. Wątpliwość sądu powstała na tle następującego stanu faktycznego. Wobec oskarżonego w toku postępowania przygotowawczego zostały zastosowane środki zapobiegawcze w postaci dozoru Policji oraz poręczenia majątkowego. Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę środka zapobiegawczego w postaci poręczenia majątkowego przez zmianę jego przedmiotu. Postanowieniem z 28 lipca 2005 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku nie uwzględnił tego wniosku. Zostało wniesione zażalenie na to postanowienie, przy rozpoznawaniu którego sąd powziął wątpliwość odnośnie do konstytucyjności art. 254 § 2 k.p.k.

Uzasadnienie pytania prawnego zostało poparte następującą argumentacją. W myśl art. 254 § 1 k.p.k. oskarżony może w każdym czasie składać wniosek o uchylenie lub zmianę środka zapobiegawczego. Natomiast zażalenie na postanowienie w przedmiocie takiego wniosku przysługuje oskarżonemu tylko wtedy, gdy wniosek został złożony po upływie co najmniej 3 miesięcy od dnia wydania postanowienia w przedmiocie tymczasowego aresztowania dotyczącego tego samego oskarżonego (art. 254 § 2 k.p.k.). W ocenie sądu przepis ten stanowi o dopuszczalności zażalenia w odniesieniu do każdego postanowienia wydanego w przedmiocie wniosku o uchylenie środka zapobiegawczego każdego rodzaju. Wynika to z wykładni językowej i